Logo Instytutu Fizyki

Krótka historia Instytutu Fizyki

Organizatorem działalności naukowo-dydaktycznej w zakresie fizyki we Wrocławiu w 1945 roku był prof. dr Stanisław Loria, przed wojną profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Już w maju 1945 r. założył Zakład Fizyki, który w sierpniu 1945 r. został przemianowany na Katedrę Fizyki Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. W pierwszych latach działalności Katedry Fizyki pracował w niej również prof. Henryk Niewodniczański oraz prof. Wacław Szymanowski. Pierwszy z nich przeniósł się potem na Uniwersytet Jagielloński, drugi na Uniwersytet Warszawski. W 1945 roku przyjechał do Wrocławia dr Jan Nikliborc z Politechniki Lwowskiej, a w 1948 roku dr Jan Wesołowski z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Umożliwilo to utworzenie w 1948 r. trzech Katedr Fizyki Doświadczalnej, których kierownikami byli prof. Łona, doc. Nikliborc (habilitowany w 1948 r.) i dr Wesołowski, oraz Katedry Fizyki Teoretycznej, której p.o. kierownikiem był dr Roman S. Ingarden z Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1951 roku prof. Loria przeniósł się na Uniwersytet Poznański.

W 1952 roku nastąpił rozdział Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Katedra Fizyki Politechniki Wrocławskiej powstała w 1952 roku, jej p.o. kierownika został mgr Hieronim Cygan. Katedra liczyła 14 osób, wśród których nie było ani jednego samodzielnego pracownika nauki lub nawet doktora. W 1953 roku kierownikiem Katedry Fizyki został doc. mgr inż.Zygmunt Bodnar, przed wojną asystent Katedry Fizyki Politechniki Lwowskiej. W latach 1952-54 Katedra wchodziła w skład Wydziału Łączności.

W 1954 r. wyłączono Katedrę ze struktury wydziałowej i powołano samodzielną Katedrę Fizyki z Zakładami: Metrologii, Optyki, Zagadnień Elektrycznych Ciała Stałego oraz Zagadnień Fizykochemicz­nych. Od połowy lat pięćdziesiątych nastąpił intensywny rozwój naukowy pracowników Katedry. W latach 1959-68 dwadzieścia sześć osób uzyskało stopień doktora, osiem osób stanowisko doktora habilitowanego. Doktoraty i habilitacje odbywały się na Uniwersytetach, Wrocławskim lub Toruńskim, oraz na Wydziałach Politechniki Wrocławskiej.

W 1968 roku nastąpiła reorganizacja Politechniki Wrocławskiej i Katedra Fizyki została przekształcona w Instytut Fizyki Technicznej. Dyrektorem Instytutu do 1973 r. był prof. Bodnar. W skład Instytutu weszły zakłady:

1. Optyki Stosowanej (prof. Zygmunt Bodnar),
2. Teorii Układów Optycznych (doc. dr hab. Miron Gaj),
3. Optyki Cienkich Warstw (doc. dr hab. Cecylia Wesłowska),
4. Fizyki Półprzewodników (doc. dr hab. Witold Żdanowicz,
od 1974 r. dr inż. Janusz Pawlikowski),
5. Fizyki Zjawisk Powierzchniowych (doc. dr hab. Anna Szaynok),
6. Materiałoznawstwa Optycznego (doc. dr hab. Florian Ratajczyk),
7. Odwzorowań Optycznych, od 1970 r. (doc. dr hab. Eugeniusz Jagoszewski).

W 1973 roku do Instytutu Fizyki Doświadczalnej został dołączony zespół fizyków teoretyków pracujący pod kierownictwem prof. dr hab. Jerzego Czerwonki w Instytucie Matematyki i Fizyki Teoretycznej. Prof. Czerwonko został w 1973 r. dyrektorem Instytutu i kierownikiem Zakładu Teorii Ciała Stałego. W 1974r. Instytut zmienił nazwę na Instytut Fizyki.

W 2014 Przekształcenie Instytutu w cztery katedry wydziałowe WPPT.